Hyldýpi
Svart sárið í malbikinu geispar. Við sveigjum framhjá, biðjum þess að brúnin haldi. En þetta er ekkert slys í götunni. Þetta er lygin sem við búum við. Svelgur sem dýpkar í myrkrinu undir okkur. Og þegar þunn skelin loksins brestur, munum við falla bæði.
Höf. Gammur
Um ljóðið
Fyrir mér er „Hyldýpið“ ekki bara ljóð, það er nákvæm rannsókn á dramatískri byggingu og mótífum í mannlegum samskiptum. Ég beiti meðvitaðri textamálun; hið gráa malbik er ekki bara sviðsmynd, heldur áþreifanleg blekking. Við leikstýrum eigin lífi, sveigjum endalaust framhjá sannleikanum til að halda uppi fölskum ritma í hversdagsleikanum. En svelgurinn er undirliggjandi mótífið sem alltaf eltir okkur. Hann er harmleikurinn sem kraumar í þögninni. Sem listamaður heillar þetta tæpa augnablik mig mest – þessi hárfína uppbygging spennunnar áður en skelin loksins brestur. Við vitum vel að tjaldið mun falla og hyldýpið gleypa okkur bæði.
